|
S&R ON TOUR.....
http://20six.nl/senrontour
mogelijk gemaakt door
20six.nl
|
Renate van Buuren & Sindy van Duivenvoorde
|
|
|
S&R almost on tour
Nog 47 dagen te gaan voordat wij (Sindy & Renate) iedereen gaan achterlaten en een jaar lang de wijde wereld in trekken. Na 1.5 jaar water en brood gaan we nu een jaar door op rijst en water.
Onze reis begint in Nepal en zal via Cambodja, Vietnam, Laos, Thailand, Indonesie, Nieuw Zeeland, Chili, Peru eindigen in Ecuador. Omdat we uiteraard van ons willen laten horen, maar vooral ook iets van jullie willen horen, deze "site".
Niet alleen wij kunnen hier onze foto's en verhalen op zetten maar jullie kunnen ook berichten aan ons of aan elkaar achter laten. Natuurlijk hebben we ook nog ons e-mail adres sindyrenate@hotmail.com voor berichten die niet voor iedereen zijn.
Tot zo ver de eerste aflevering van S & R on tour.   Â
Groetjes Renate van Buuren
|
|
|
Namasté
Dag lieve allemaal,
Deze middag een nieuw bericht geschreven voor op de site en net toen we klaar waren viel de electriciteit uit in het internetcafe, weg verhaal en welkom in Kathmandu.....
Het is moeilijk om uit te leggen hoe deze stad er werkelijk uit ziet zonder daar foto's bij te kunnen laten zien, maar we proberen het toch. De stad is niet zo heel groot je kunt binnen 4 uurjes doorlopen van de ene kant naar de andere kant van de stad komen. Het aantal inwoners van de stad is ca 270.000 dus je kunt wel nagaan dat het hier erg druk is. Oversteken in het verkeer is een gevaarlijke opgave, het recht van de sterkste geldt hier, vandaar dat wij nog in leven zijn. Er heerst hier erorme armoede en veel mensen op straat bedelen of proberen je onbenulligheden te verkopen. We weten nog niet precies hoe we hier mee om moeten gaan, we hebben besloten om op zoek te gaan naar een organisatie die deze mensen helpen en daar willen we wel geld aan geven. We hebben gelezen
Renate van Buuren
|
|
|
Namasté 2
lees bericht onder aan deze pagina eerst en vul zelf de ontbrekende letters in (leuke prijzen te winnen)...ruzie met de web-site
We hebben dus gelezen dat het niet verstandig is om geld aan de kinderen en de arme mensen te geven, maar adviezen van jullie hierover zijn erg welkom.
Het bijzondere van de stad is dat op elke hoek van de straat iets verkocht wordt en dat in elke spelonk in de muur wel een winkeltje of zelfs een restaurantje zit. Gister hebben we in één van die restaurantjes gegeten. Doe maar twee cola en twee maaltijden, we waren weer een bezienswaardigheid. Wat we nou werkelijk hebben gegeten is ons nog steeds niet helemaal duidelijk, soep met balletjes.....????  Dit restaurantje kwamen we tegen toen we na 4 uur wandelen door de stad er achter kwamen dat Durban Square aan de hele andere kant van de stad lag. Ach we vermaken ons wel....
Dit waren Sindy en Renate vanuit Kathmandu-city, tot de volgende keer....
Jullie dachten dat jullie van ons af waren, maar nog even iets over het afscheid. Het is waar dat op reis gaan niet alleen maar bestaat uit voorbereiden. Het uiteindelijk vertrekken en de hele familie en vrienden achter laten viel ons toch een beetje zwaar. We zullen jullie allmaal erg missen, maar zoals nu blijkt is de wereld toch niet meer zo groot als hij was, lang leve internet... Dikke kus voor allemaal
Â
|
|
|
Hoera, een nieuw neefje
Hoera we hebben er een neefje bij.....
(nee San jij nog niet) Hij heet Ko en is 13 mei geboren. Arjan, Carla & Merel van harte gefeliciteerd.
Helaas voor ons geen beschuit met muisjes, we drinken er wel een borrel op! Al wachten we er wel even mee want we zijn gister (renate ook eergister) flink ziek geweest. Waarschijnlijk toch die soep met ballen (Momo, een typisch Nepalees gerecht) Dus lagen we daar midden in een land als Nepal (35 graden) op onze hotelkamer tv te kijken. Plat op je buik met je hoofd boven zo'n gat in de grond leek ons ook niet alles. Maar vandaag gaat het gelukkig weer beter.
Het is erg leuk om al jullie berichten te lezen en te merken dat jullie allemaal met ons mee reizen. Binnenkort ook de foto's maar wij zijn nu het snoertje vergeten.
Vanwege een tweedaagse staking (de Nepali zijn het niet eens met het alleenheerschap van de koning) en het feit dat we ziek waren konden we helaas de stad nog niet uit. Gelukkig hebben we vandaag kaartjes weten te bemachtigen voor de bus morgen van 6.30 uur!!!!!! naar Pokhara (Pokhahantas) Dit is de tweede grote stad van Nepal, acht uur met de bus ten westen van Kathmandu. Dit is een relaxed dorp/stad aan een meer en aan de voet van de Himalaya. Daar gaan we weer op krachten komen om vervolgens een 8-daagse trekking te maken. Het kan dus zijn dat jullie de komende 2 weken niets van ons zullen horen. Maar daarna hebben we eindelijk echt iets te vertellen.
Dus tot snel
Kus S & R
O ja, de telefoon doet het hier niet, kan alleen als we een nepalees simkaartje hebben.
|
|
|
Terug van nog niet weggeweest
En daar zijn we weer.
Na 6.5 uur in de bus zijn we 5 dagen geleden in Pokhara aangekomen. De busreis viel erg mee alleen waren we toch niet helemaal beter dus we moesten goed in de gaten houden of het raampje wel open was en of de wind wel de goede kant opstond. De omgeving was prachtig. Hoe verder we de stad uitgingen hoe groener het allemaal was. Opvallend was ook dat hoe armzaliger het er allemaal uitzag hoe vrolijker de mensen waren. Dat geeft je toch te denken…. Misschien is het enige dat je nodig hebt om gelukkig te worden wel een koe en een stuk land om rijst op te verbouwen. Ach we zullen het nooit weten want wij zijn toch maar niet van plan het uit te proberen.
Omdat we nog steeds niet beter waren (nu gelukkig wel. We hebben zelf voor dokter gespeeld en besloten dat we toch maar bij de ‘apotheek’ ons zelf voorgeschreven receptje moesten ophalen. Wij vinden nu dat we in Nederland ook best een praktijk kunnen openen. Zo kom je er op zo’n reis toch achter wat je later worden wilt) zijn we nog niet vertrokken voor de trekking, er was namelijk ook een 3 daagse staking ( volgende week ook en die week daarna ook weer) Dus we moesten ons hier vermaken en dat is goed gelukt. Stel jezelf (of ons) voor in een bootje op een meer tussen eerst prachtig groene bergen en daarom heen de besneeuwde toppen van de Himalaya. (Nou zagen we die toppen niet want het is erg bewolkt, maar swa) Het was genieten daar we ook heerlijk konden zwemmen en als het 30+ graden is is dat het enige waar je aan denkt.
Eergister hebben we voor het eerst weer eens echt iets uitgevoerd. Het plan was dat we een rustige wandeling zouden maken naar een dorpje in de bergen Sarangkot genaamd. Het begon heerlijk, rijstvelden met buffels en spelende kinderen en op de achtergrond het geluid van gelukkig zingende vogeltjes. Toen we rechts waren afgeslagen en het pad licht omhoog liep en met losse keien was bezaaid, liepen we nog gezellig babbelend door. Daarna een ook van keien gemaakte soort trap-pad/pad-trap (of hoe zoiets ook heet) steil omhoog, wij nog steeds relax. Maar dat trap-pad was ongeveer een kilometer hoog. Al na tien minuten vroegen wij ons af of we niet beter terug konden gaan. Maar als je niet weet hoe lang het nog gaat duren (voor het zelfde geld is te top wel precies na deze hoek) ga je toch door. Enfin 3.5 uur later hebben we toch nog de top bereikt. Moe maar voldaan is absoluut niet hoe we ons voelde. We waren afgepeigerd/uitgeput/kapot en meer van zulks. Maar het uitzicht was natuurlijk wel fantastisch. Wat ook erg leuk was is dat we halverwege de weg naar boven langs een huisje kwamen waar een gezin woonde, pap, mam en 4 kindjes en waar ze ‘koude’ colaatjes verkochten. Zaten we in ons nat bezweette shirtjes tegen het huisje gezellig te kletsen met de man en een beetje te geiten met de kindjes. Het huisje was overigens van klei dus toen we opstonden om weg te gaan plakte het halve huisje nog aan ons vast. Was een leuke ervaring.
Nu gaan we morgen echt weg voor een trekking. En we hebben toch maar een gids gehuurd omdat we anders toch wel weer de weg kwijtraken. Dus zijn we nu echt voor 5 a 6 dagen niet bereikbaar. Maar genoeg over ons.
Lang zal Vincent leven, lang zal Vincent leven, lang zal Vincent leven in de gloria, in de gloria, in de gloriaaaaaaaa, in de gloria, in de gloriaaaaaaaa, in de gloria, in de gloriaaaaa. Lieve Vincent van harte gefeli en veel plezier op je feestje.
En lieve Esme hoe was jouw feestje, was het gezellig? Lijkt me sterk daar wij er niet waren. (let trouwens op Deus en Cindi, wij hebben namelijk het idee dat er iets gaande is tussen die twee)
Dat tot zover…. Alleen nog even over die Nederlander(s) die de top van de Mount Everest hebben bereikt. Wij nemen aan dat jullie wel door hebben dat de media de verkeerde naam heeft doorgekregen.
Liefs en tot over een weekje
|
|
|
Bhaktapur bij staking
Hierboven een foto van de plaats waar we nu zijn: Bhaktapur. En zo als op de foto al lijkt hebben we hier het idee alsof we eeuwen terug in de tijd zijn. De huisjes zijn hier verschrikkelijk klein zonder electriciteit en ramen. De mensen leven dus echt op straat. Daar wassen ze zich, spelen er spelletjes, werken ze (als er geen staking is) slachten ze een geit en doen ze hun behoefte. Hierdoor voel je je soms niet helemaal op je gemak, je loopt in Nederland toch ook niet langs een onbekend iemand die op het toilet zit of staat te douchen. Voor jonge mensen is het niet echt makkelijk hier op te groeien, er is hier absoluut niets voor ze te doen. Ze gaan maar 3 a 4 uur per dag naar school en de rest van de tijd moeten ze zich zelf maar vermaken. Zo zonder computer, tv, speelgoed en een playstation zouden Nederlandse kinderen allang gillend gek worden, maar hier spelen ze gewoon met wat ze hebben zoals kroonkurken en fietsbanden. De wat oudere kinderen hangen in Eminem t-shirt maar dan zonder scooter rond op de eewen oude gebouwen en tempels. Eminem en tempels, leuk contrast.
Onmisbaar op elke reis is de frisbee, je weet nooit in wat voor vreselijke situaties je terecht komt. Ook een paar dagen geleden kwam het goed uit dat we de frisbee mee hadden. We hebben met een paar kinderen uit de buurt gefrisbeed op het plein van de foto boven. Het was een groot feest en de kinderen die wilde meedoen of alleen maar naast ons wilden zitten werd per seconde groter. De S & R fanclub was een feit en 'KAPPUH NAH' een veel gebezigde uitspraak in jong Bhaktapur. De volgende ochtend stonder er al een paar kinderen van de fanclub te wachten voor ons guesthouse tot we eindelijk weer buiten kwamen spelen. (We voelden ons net Bonnie St Claire)
Vlak voor de staking begon zijn wij nog snel naar Kathmandu gegaan om onze tickets te laten veranderen. Wat in Nederland met de bus 10 minuten zou duren werd hier een rit van ruim een half uur. Over het maximaal aantal personen per bus wordt hier niet moeilijk gedaan. Zolang je je ergens aan kunt vast houden, zowel binnen als buiten de bus is het goed. Dus daar zaten we dan als te veel sardientjes in een te klein blikje, al hebben de sardientjes het waarschijnlijk beter want die zijn toch al dood. Maar hoe ongemakkelijk we er ook bij zaten dit is toch wel een reden waarom we op reis zijn gegaan.
Dikke kus van S & R uit het vredige Nepal op naar de Killing Fields.
Ps we hebben een ander e-mailadres: sindyrenate@hotmail.com (Ilse is namelijk verschrikkelijk) dus stuur even een bericht zodat we jullie adres weer kunnen opslaan.
|
|
|
[volgende pagina]
|
S&R ON TOUR.....
